Madde bir: Şef, daima haklıdır.

Madde iki: Şefin haksız olduğu durumlarda birinci madde uygulanır.

Bir başka değişle;

Madde bir: İdi Amin, her zaman haklıdır.

Madde iki: İdi Amin'in haksız olduğu durumlarda birinci maddenin hükümleri uygulanır.

Bu iki madde, eski Uganda darbecisi İdi Amin'ne izafe edilir. Aşağıda okuyacaklarınız ise 27 Mayıs 1960 Türkiye'sinin 'İdi Aminler'in yazdıkları anayasalarının geçici dördüncü maddesi: “27 Mayıs 1960 tarihinden itibaren Kurucu Meclisin toplandığı 6 Ocak 1961 tarihine kadar yasama yetkisini ve yürütme görevini Türk Milleti adına kullanmış bulunan Millî Birlik Komitesinin ve Devrim Hükümetlerinin karar ve tasarruflarından ve bunların, idarece veya yetkili kılınan organ ve mercilerce uygulanmasından dolayı, karar alanlar, tasarrufta bulunanlar ve uygulayanlar hakkında cezaî veya malî veya hukukî sorumluluk iddiası ileri sürülemez ve bu maksatla herhangi bir yargı merciine başvurulamaz.

Normal demokratik rejimi bütün teminatı ile kurmak amacıyla gerçekleştirilen ve yürütülen 27 Mayıs 1960 Devrim tarihinden 6 Ocak 1961 tarihine kadar çıkarılan kanunlar, Türkiye Cumhuriyetinin diğer kanunlarının değiştirilmesi ve kaldırılmasında uygulanan kurallara göre değiştirilebilir veya kaldırılabilir. Ancak, bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiasıyla, Anayasa Mahkemesinde iptal davası açılamayacağı gibi, itiraz yoluyla dahi mahkemelerde Anayasaya aykırılık iddiası ileri sürülemez.

27 Mayıs 1960 dan 6 Ocak 1961 tarihine kadar çıkarılan kanunların, yapılmış tasarrufların ve alınmış kararların değiştirilmesi veya kaldırılması hallerinde de 2'nci fıkra hükmü saklıdır.”

İlk olarak Habervakti sitesinin haberleştirdiği bilgiler Anayasa Mahkemesi'nin sitesinde hala yayında. Bu metin ilginç olmasının yanında tarihi bir itiraf vesikasıdır. 27 Mayıs darbecilerine “aydınlar” denilen mahkemenin bu tarihçe yazısında “1945 yılında çok partili yaşama geçiş ve 1950 yılında yapılan demokratik seçimler ile iktidarın muhalefete geçmesiyle sorunların bitmediği anlaşılmış ve yasama meclisinin denetlenmesi gereksinimi duyulmuştur” cümlesiyle çok partili sistem ve siyasi partilere güvensizliğin ipuçları verilmektedir.

Anayasa Mahkemesi tarihi, yapısı ve kararları ile ilgili tüm eleştirilere adeta kulak tıkayarak “Anayasa yargısının gerekliliğinde herkes birleşmiştir” denilmektedir.

Yazı da Atatürk'ün, 1924 Anayasası'nda getirdiği 'Egemenlik' ilkesi ile 1961 Anayasası arasında egemenlik anlayışının farklılığı açıkça ikrar ediliyor. Elbette itiraf bununla sınırlı değil. “1961 Anayasası'nın 4. maddesine göre “Egemenlik Kayıtsız Şartsız Milletindir”. Maddenin bu ilk fıkrası, 1924 Anayasası'nın 3. maddesinden olduğu gibi alınmıştır. Ancak, 1961 ve 1982 Anayasalarının egemenliğin nasıl kurulacağını gösteren tümceleri, 1924 Anayasası'ndan oldukça değişik bir içeriktedir: “Türk Milleti, egemenliğini, Anayasanın koyduğu esaslara göre, yetkili organlar tarafından kullanır.”

Şimdi egemenlik(!), demokrasi(!), hukuk(!), seçim(!) neymiş Anayasa Mahkemesi'nin tarihi itiraflarından okuyalım: “Türk Anayasa tarihi yönünden ele alındığında bu kuralın temel amacının, Parlamentonun üstünlüğüne son vermek olduğu söylenebilir. Parlamentonun üstünlüğü 1924 Anayasası'nın en temel özelliği idi. İlk kez 1961 ve ondan sonra da 1982 Anayasası'nda benimsenen bu yeni ilkenin, yani egemenliğin Anayasa'nın koyduğu esaslara göre yetkili organlar tarafından kullanılmasının öngörülmesiyle birlikte Türkiye Büyük Millet Meclisi, ulus adına egemenliği kullanan tek organ olmaktan çıkmıştır.

1961 ve 1982 Anayasaları, egemenliğin kullanılmasında yargıya önemli yetkiler tanımışlardır. Özellikle, Anayasa Mahkemesi, Parlamentonun çıkardığı yasaların anayasaya uygunluğunu denetlemesi nedeniyle egemenliğin kullanılmasında önemli bir paya sahiptir. Çünkü Anayasa Mahkemesi, Parlamentonun çıkardığı yasaların Anayasa'ya aykırı olup olmadığına karar verebilmektedir. Anayasa Mahkemesi'nin, siyasal kurumların, özellikle Parlamentonun yetkilerini kötüye kullanması durumunda bir denge oluşturacağı ve bunu engelleyeceği düşünülmüştür.”

367 kararını önerenler, bunu Anayasa Mahkemesi'ne taşıyanlar ve buna alkış tutanların neye güvendiğini şimdi daha iyi anlıyorsunuzdur! Anayasa Mahkemesi; Türkiye'nin yüzde yetmişinin oyunu alarak seçilen 411 milletvekilinin idaresine yapılan '5 Haziran darbesi'yle tarihçe yazıdaki ifadelerle “Anayasa'da yazılı temel hak ve özgürlükleri koru(n)ması”ymış(!).

Abdurrahman Dilipak 'Egemenlik kimin?' diye sorarak cevap aramaya çalışıyor. Cevabı belli aslında: Egemenlik; silahın, Türk Milleti adına(!) verilen ama Türk Milleti'nin katılmadığı kararların, CHP'nin, erken kalkanlarındır.

Dilipak'ın ifadesiyle darbecilerin bahaneleri de sessiz kalanların öne sürdüğü 'bahaneler artık kabak tadı verdi ve ciddiyetini kaybetti.' Madem yazımız hep tırnak içinde cümlelerden oluştu Ali Bulaç'ın son yazısındaki son cümlesinden birkaç kelime değişimi ile tamamlayalım yazımızı: Müslüman entelektüeller, kitap okumaktan aciz siyasetçilerin peşine takılır ve siyasetçiler kriz anlarında çıkış fikirleri üretemeyen kimleri seçtirirlerse bilginin sağladığı hakiki, sahih ve ıslah edici iktidarı ellerinden kaçırmış olurlar.