Vizyona giren filmleri (o da her filmi değil) izlemek için yaklaşık iki ay beklenen bir kentte film üzerine yazı yazmak riskli. İzlemediğin film hakkında görüş belirtmek mümkün olmadığından, izledikten sonra iki kelam etmek gerekir. Ancak, sen izleyene kadar her şeyi söyleyenleri “ aval aval ” dinlemek zorunda kalman bir handikap.

İzledikten sonra da “ bende bir şeyler söyleyeyim ” dediğin anda Büyükşehirlerdeki okuyucular “ uyanda balığa gidelim ” diyebilir.

2007 yılının son aylarında, (sanırım kasım ayında) vizyona giren Mahsun Kırmızıgül’ün yönettiği Beyaz Melek filmini Adıyaman’da ancak Ocak ayında izlemek nasip oldu. 7 Ocak’ta kaleme aldığım “ Beyaz Melek Üzerine ” yazıma internetten bazı okuyucular, “ film bu kadar güzel, neden zamanında yazmıyorsunuz ki biz de izleyelim ” derken, bazıları da “ film vizyondan çıkalı kaç ay oldu, siz yeni yazıyorsunuz ” diyerek eleştiri getirdiler.

Tabii büyük şehirde oturanların tuzu kuru.

Koca koca sinema salonları var.

Alışveriş merkezlerinde film izleme şansına sahipler.

Kültür merkezi, eğlence merkezi ve daha ne merkezleri var.

Ee bütün bunları yapacak seçilmiş ve atanmışları da var.

Bizim sanattan anlamayan yöneticilerimiz ve bir de orta boy ev kadar Aile Kültür Sinemamız var.

Aynen onlara dediğimi buraya da not edeyim; “ Adıyaman’da yaşayın da film ne zaman izlenirmiş öğrenin ”

Yeni çıkan ve izlenmeye değer bulunan filmleri takip ederim. Recep İvedik gibi saçmalıklara değil de, kaliteli ve mesaj veren filmleri kaçırmamaya çalışırım. Bunun yanında gerilimi yüksek filmler de tercihimdir.

120 filmini de uzun zamandır bekliyordum.

Ancak yine ülkemizdeki sinemalarda vizyona girmesinden tam iki ay sonra Adıyaman’da -zor doldurulan ve küçücük olan- Aile Kültür Sinemasının perdesine yansıyabildi. Öyle kolay da gelmedi, bakın kimler getirmiş…

İMBK İlköğretim Okulu Müdürü Nevzat Yetkin hocanın gayreti, okul aile birliğinin desteği ve bazı sponsorların yardımıyla film ilimize geldi, ilk gün de ücretsiz olarak davetlilere izlettirildi.

İl Milli Eğitim Müdür Vekili Mehmet Öztuncer, İMBK İlköğretim Okulu Nevzat Yetkin, milli eğitim personeli ve velilerle birlikte “ özel seans ”ta filmi izledik.

Murat Saraçoğlu ve Özhan Eren’in yönetmenliğini yaptığı 120’nin senaryosunu da Özhan Eren yapmış, müziğini de (harika bir müzikti söylemeliyim.)

Özge Özberk, Cansel Elçin, Burak Sergen, Emin Olcay ve Oytun Öztamur dışında 120 çocuk oyuncu da amatör. Vanlı çocuklar, dedelerinin yerine karlı dağlarda yaşam mücadelesini canlandırmışlar.

Konusu hayli ilginç. Filmi izlediğinizde bir an için o güne gidiyorsunuz, aynı tercihi yapma durumunda kaldığınızda nasıl bir tavır, nasıl bir duygu içerisinde olacağınızı sorguluyorsunuz ve gözlerinizden akan birkaç damla gözyaşına engel olamıyorsunuz. Tabii ki, yaşadığımız toprakların kimlerden miras kaldığını, hangi canların siper edildiğini de öğreniyorsunuz.

Yine cepheye koşanların tamamının “ Allah Allah ” nidası atacak bir imana sahip olduğunu, bu topraklarda yaşamayı o inanca, o inançlı insanlara borçlu olduğumuzu bilmenize rağmen, bugün inançlı insanlara yapılan zulme de hayıflanıyorsunuz. Sanki bu ülkeyi üç beş soysuz kurtarmış gibi, genç kızların başındaki örtüyü iğrenç bir şekilde çıkarmak için Rusların yapamadığını yapmak isteyenlerin ortalıkta dolaştığını görüyorsunuz.

Ve utanıyorsunuz tabi, soysuzlara bakarak, soyluları izleyince…

***

Birinci Dünya Savaşı zamanında yaşanmış bir öykü beyaz perdeye aktarılmış, 120 filmiyle…

1915 yılının soğuk ve karlı bir kış zamanında…

Eli tüfek tutan herkes Ruslarla ölüm kalım harbindeyken, Van’daki tümen, Erzurum’a kaydırılır. Ancak bir süre sonra birliklerin cephanesi biter. Almanlar söz verdiği cephaneyi de yollamayınca çaresiz kalırlar. Van’da cephane var, ancak askerlere ulaştıracak kimse yoktur. Van’da kala kala bazı mecburi görevliler, yaşlılar, kadınlar ve bir de çocuklar vardır.

Cephane Erzurum’a ulaştırılmalı ama ne at var, ne araba…

İşte böylesine bir açmazda çocukların “ biz gideriz ” talebine dedeler, nineler, anneler ve babaların “ evet ” demesi gereklidir. Öyle yorucu bir yol ki, gidip dönmemek var. Karlı dağlarda yapılacak 5-6 günlük yolculuk süresinde donma, kurda kuşa yem olma ve düşmanla burun buruna gelme var. Kısaca canından çok sevdikleri çocuklarının dönmeme ihtimali daha yüksek ama cephedekiler de kendi çocukları, bu vatanın evlatları…

Sonunda gözyaşını yüreğine gömen anne babalarda çocukların ısrarlı taleplerine boyun eğmek zorunda kalırlar. Hayatta her şeyi parayla satın alacağını sananlar bile…

Yaşları 12 ila 17 arasında değişen 120 çocuk, başlarına bir çavuş olmak üzere cepheye mermi taşırlar.

Bundan sonrasını filmi izleyerek öğrenebilirsiniz.

***

Ama samimi olarak kendinize sorun (saçma sapan masa başı savaşları değil, çıkar savaşı değil, kışkırtma savaşı değil) ülkeniz düşmanlar tarafından istila edilmeye çalışılırken böyle bir karar verme durumunda kalsanız, kılına zarar gelmesine gönlünüzün razı gelmediği çocuklarınızın zorlu yolculuğuna “ evet ” der miydiniz?

İzleyin ve sonra karar verin ama bence mutlaka izleyin…

naifkarabatak@gmail.com