Önemine binaen “Aç karnına itibar iyi karın doyurur!...” başlıklı yazımı yeniden yayınlıyorum. Demek ki öyle gerekti…

İşsizlik adamın canına tak etmişti. Hayır yani, sadece kendisi olsa bir kuru ekmekle idare edecekti ama kendisine güvenip evine gelen hanımı ve bir çocuğu vardı. Onların bakımını, ihtiyaçlarını üstlenmiş, evin reisi olarak da bu onun göreviydi zaten.

 İşsizlik zor iş. Hiç kimse yüz vermez, değerini bilmez, dikkate almaz, önemsemezler bile. Oysa bir makamın, bir unvanın olsa;

-Kele bacı, bak Eşhan’ın oğlu mühendis neyim olmuş, derler de havan bin beş yüz olur.

Ya da;

Eski Türklerde, bir çocuk kahramanlık göstermeyene kadar isim kurmazlarmış. Büyüyene kadar ne yaparsa, işte o yaptığı işle anılacak bir adı da o olurmuş. O zamanlarda Türklerde kişi adlarının seçimine büyük önem verilmesinin nedenlerinden birisi de inanışlarına göre, “ismin insanın bütün kaderini değiştirebilecek sihirli bir gücü” olduğuna inanmalarıymış.

Mesela; kişi ne kahramanlık yapmışsa onla ilgili bir ad alır, yoksa “adsız” diye çağrılırdı. Hiç kimse de “adsız” kalmak istemediğinden zoraki olarak kahramanlık yapmak zorundaydı.

Şimdilerde ise baba hangi siyasiyi seviyorsa, hangi şarkıcıya hayransa veya hangi fikirdense ona uygun isimleri seçer sonra da “Türk İslam adından Büyükelçi olmaz” diye Şair-Yazar İsmet Özel sıkıntıya girer…

İşte bizim işsiz, güçsüz ve çaresiz Memet’de sadece kuru kuruya bir Memet’ti işte. İşi yoktu, unvanı yoktu, makamı yoktu ve en kötüsü eve ekmek alacak parası yoktu.

O zamanlar da tıpkı şimdi ki gibi Adıyaman’ı itler sarmış, şehrin her tarafında geziyorlardı. Halkta bir panik ki sormayın.

Sonunda Belediye Başkanı, itleri kısırlaştırmaya karar vermiş, hiç değilse üremeleri azalır da, gün gelir soyu tükenir diye…

Teknoloji şimdiki gibi değil tabii ki, o zaman bu işi yapan ustalar olurdu. Hani itlerin hayalarını bağlayan, anlayın işte canım şeyini bağlayan. Hani Beşiktaş’ın bir Teknik Direktörü vardı ya, adı neydi ya, yardımcı olsanıza…

Memet, kısa bir hesap yapmış; “Günde iki itinkini bükse 8 kuruştan on altı kuruş eder. 4 kuruşa sabun alırım, 12 kuruş bana kalır” der ve işi kabul eder.

Memet işe başlar, ilk gün iki iti yakalar ve işini halleder, yani şeyini büker. 16 kuruşunu alır, 4 kuruşa aldığı sabunla temizlenerek günü bitirir.

Kısa zamanda unvansız Memet, bir unvana kavuşur.

-…….. büken Memet! dediler mi, onu kast ediyorlardı. Hatta hanımı bile bir yere gittiğinde;

-Bu güzel kadın kim ya? diye sorduklarında;

-Vıyşş, tanımıyor musun, hani ……. Büken Memet var ya, onun hanımı.

-Öyle mi, pek de güzelmiş, derlermiş.

Kazandığı para öyle ahım şahım bir para değilmiş tabii ki, ama unvanı bütün hepsini unutturmuş. Kısa zamanda Adıyaman’ın en popüler insanlarından birisi halini almış. Yoldan geçerken, kadınlar, kızlar, çocuklar, koca koca adamlar hepsi birden döner ona bakar ve;

-Aaaa, …….. büken Memet geçiyor derlermiş.

Derken ülke enflasyonla tanışmaya başlamış ve sabun fiyatları artmış. 4 kuruştan, 6 kuruşa, 6 kuruştan 8 kuruşa ve 8 kuruştan da 9 kuruşa dayanmış. Aldığı para sabuna gitmeye, cebe bir şeyler girmemeye devam etmiş.

Zavallı Memet’in Belediye Başkanından aldığı para sadece sabuna gidiyor, eve hiçbir şey alamıyor, yani tıpkı eski günlere dönmüş.

Bunun böyle olmayacağına karar vererek, yine o Başkanın bildik makamını ziyarete gitmiş ve talebini iletmiş;

-Başkan, bu böyle olmuyor. Sabun fiyatları ateş pahası ama bükme parası yerinde sayıyor. Hiç değilse uygun adım marş deseniz de bizim cepte para görse.

Hanımı eve gelen malzemelerin azlığını görünce, her gün söylediği ihtiyaçlarının karşılanamayacağının farkına varınca bir akşam eşi Memet’le konuşmaya karar verir;

Şimdi bu hikâyeden kim ders çıkarır bilmem ama bence herkes kendisini şöyle bir yoklasın.

cenkgulen@hotmail.com