PLATONİK AŞKIM TATLI KIZ

Merhaba,

Rüyalarımın perisi, hayalimin sevgilisi, platonik aşkım tatlı kız merhaba…

Bu gece kararlıyım. Sensizliklerde seni yaşamaya son vermeye. Bir gün içimde yanan volkanlara bir avuç su atmaya kısacası kararlıyım bu gece seninle hesaplaşmaya.

Evet… Kocaman evde küçücük odamda yalnızım bu gece! Karanlıklarda penceremden ılgıt ılgıt odama süzülen rüzgarı çekiyorum içime kana kana…. Binbir umutla belki senden bir haber, belki senden bir ümit getirmiştir diye! Ama nafile. Uzun yılların dostları duruyor masamda, sigaram ve rakı kadehim. Onlar benim vazgeçilmezlerim, onlar benim sadakatlerim. Yıllardır beraberiz ihanetsiz, karşılıksız. Seni onlara soruyorum, aman Allah’ım! Vazgeçilmezlerim bile cevap vermekten aciz bir şekilde öylece duruyorlar masamda. Artık onlara da kuşku ile bakıyorum. Çünkü konu sen olunca susmayı yeğliyorlar. Onlarda bana aynı şekilde bakıyorlar. Çünkü uzun yıllardan sonra aramıza birinin girdiğini hisseder bir şekilde, kuşku ile telaşla.

Dostlarımla arama nifak sokanda sen oldun tatlı kız…

Ayak parmaklarımdan başlayıp bütün hücrelerimi sarsan, beynime doğru süzülen bir acı hissediyorum. Ellerimle önce okşuyor, acılar dinmeyince de patlatırcasına sıkmaya başlıyorum kafamı. Neler oluyor Allah’ım? Bu güne kadar sihirli olarak addettiğim ellerimde işlevini kaybetmiş, merhem olamıyor acılarıma. Kapatıyorum gözlerimi yalvarıyorum tanrıya bildiğim bütün duaları sıralıyorum ardı ardına, seni bana göstersin diye. Birkaç saniye sonra mucize gerçekleşiyor. Sen evet sen! Tatlı kız. Bütün iştihamınla bir güneş gibi doğuyorsun karanlık odama. İşte karşımdasın. Bütün hesapları göreceğim, an bu an olsa gerek. Melekler kadar güzel yüzüne bakmaktan utanıyor, hayâ ediyorum. Neden mi? Bakışlarımla melek yüzünü kirletirim korkusu var içimde.

Beynimde yüzlerce soru çakışıp dursun, bütün gücümü birleştiriyor, tek tabanca oluyor ve sana karşı ilk cümle dökülüyor dudaklarımdan. MERHABA diyebiliyorum. Ama sen sadece tebessüm etmeyi yeğliyorsun. Üzülmüyorum, kırılmıyorum, yüzsüzce bütün gururumu bir kenara bırakarak sana dönüyor ve ürkek bir sesle SENİ SEVİYORUM TATLI KIZ diyorum. Kısa bir süre alaycı bir tebessüm atıyorsun. Cevap vermek yerine gecenin sessiz karanlığında bilinmezlere doğru kayboluyorsun.

Ne yaptım seni üzecek? Seni kıracak? Sorularını peş peşe sıralarken ardından bir ıslaklık hissediyorum içerimde. Kalbimden yola çıkan deli dalgalar gibi beynime çarpan ve göz pınarlarımdan dökülen bir çift gözyaşı önce yanaklarımı yontan sonra da senin gibi sessiz karanlıklarda meçhule karışan gözyaşlarım tükendiğimin belgesi oluyor adeta.

Seni ve beraberinde çok şeyi kaybediyorum. Platonik aşkım tatlı kız!

Şimdi sorguluyorum kendimi hiç görmediğim, bilmediğim, tanımadığım bir insana bu sadakat neden? Neden onun varlığını bilmek, hissetmek beni bu derece mutlu kılıyor?

Neden onun isminin geçtiği her şey benim için kutsallaşıyor? Allah’ım bu soruların cevabını öğrenebilmek adına neler feda etmezdim ki, hatta gözümü kırpmadan canımı bile.

Öyle enteresan ki, bu sorulara cevap aradıkça daha çok bağlanıyor, müptelası oluyorum adeta. Çıldıracak gibiyim, Allah’ım bana bir çıkış yolu göster. Çılgın dalgaların kıyıya bıkmadan, usanmadan acımasızca attığı tokatlar gibi içimdeki bu acı da beni çaresizleştiriyor, son bulsun artık bu acılar istiyorum.

Evet tatlı kız yine beceremedim, yine seninle hesaplaşamadım ve yine kaybeden ben oldum. Düşünüyorum ve rahatlıyorum. Çünkü bu acıları seni sevme adına yaşıyorum. Sensizliklerde seni yaşamak daha da ilginç olanı seni senden daha fazla sevebilmek duygusu yaşatıyor beni. İnanırmısın! Senin beni sevebilme ihtimalini dahi seviyorum ben.

Bu duygular kaç on yılda bir uğrar sana bilemiyorum ama ben nefes aldığım her an bu duygularla yaşıyorum, tatlı kız.