Kendimizi Kullanabilme Ehliyet

Kendisine çok uzun gelen ama kısa bir bocalamadan sonra durumu kurtarabilirim düşüncesiyle şöyle demiş: ”çocuklar, hayatta araba kullanma ehliyetine sahip olmaktan önce gelen önemli bir şey vardır; o da insanın kendisini kullanabilme ehliyetine sahip olması. Yani kendi kendini kullanamayan birisinin araba kullanma ehliyetine sahip olması pek bir mana ifade etmez. Öyleyse bir insanın araba kullanma ehliyetine sahip olmadan önce kendi kendisini kullanabilme, doğru yöne sevk etme ve hayatta mümkün olduğu kadar kaza yapmadan yaşayabilme ehliyetine sahip olması gerekir. Gelin isterseniz önce bu konu hakkında konuşalım…”

Arkadaş yalan söylemesine gerek kalmadan durumu kurtarmıştır. Durumu kurtarayım derken de çocukların ilgisini çekebilecek bir konu bulmuş ve bu konu hakkında çocuklarla birlikte güzel bir sohbet yapmışlar.

Arkadaş başından geçen bu olayı öğretmenliğin tatlı hatıraları arasında anlatırken orada bulunanlarla birlikte gülüşmüştük. İnce zekâsıyla durumu kurtardığı için de takdir etmiştik.

Ancak olay beni etkilemişti. Daha doğrusu arkadaşın durumu kurtarmak için verdiği örnek dikkatimi çekmişti. Aslında farkında olmadan önemli bir konuya temas etmişti.

Gerçek olan da bu değil miydi?

İnsanın kendi kendisini kullanabilme ehliyetine sahip olması yani.

Hayat denen mücadele sahnesinde mümkün olduğu kadar az hata yapabilecek, sürekli doğru yöne sevk edecek, zik zak çizmeden, sık sık ani direksiyon kırmadan ve sıkça frene basmadan bir gidişat çizme ehliyetine haiz olmanın önemini hiç düşündük mü acaba?

Hayatta çok şeye sahip olmayı isteriz.

Mal, mülk, eşya, araba, mevki, makam, aile, çoluk, çocuk… Sahip olduğumuzda onları gerçekten kullanabilme ehliyetine sahip olup olmadığımızı düşünmeden isteriz. Gerçi sahip olmadan önce onları çok iyi bir şekilde kullanabileceğimizi düşünürüz ama sahip olduğumuzda birden her şeyi unutuverir, kendimizi hayatın akışına ve sahip olduğumuz şeyin sarhoşluğuna kaptırıveririz.

Ne dersiniz, birileri çıkıp insanların kendi kendisini kullanabilme kursunun açıldığını, bu kursun sonundaki sınavı başarıyla geçemeyenlerin hayat mücadelesine atılamayacağını söylese tepkimiz ne olur acaba?

Böyle bir mecburiyet olsa tüm çabamızla sınavı başarıyla geçebilmek için çalışır mıyız yoksa torpil yapması için birilerini devreye sokmaya mı çalışırız?

İsterseniz kendimizi böyle bir sınava tabi tutulmuş olarak düşünelim bir an. Bugüne kadar kendimizi nasıl idare ettiğimizi, sevk ve idarede ne kadar başarılı olabildiğimizi, ne kadar kaza yaptığımızı, anayoldan kaç defa saptığımızı, şarampole kaç kere düştüğümüzü, yol kenarındaki bariyerlere kaç defa çarptığımızı düşünelim.

Hayatımızdaki “ keşke ”lerin ve “ pişmanlıkların ” çetelesini tutalım.

Sonra da şapkamızı önümüze koyup iyice düşünelim. Bakalım önümüze nasıl bir resim çıkacak?

Sahi nasıl bir tablo çıktı karşımıza?