Bu tören vesilesiyle; davul zurnayla asker uğurlayacak kadar askerini seven halkımızın, bu tür kutlamalara beklenen yoğunlukta katılamayış nedenlerinin gerçekçi gözle mercek altına alınmasının zamanının geldiğine inandım. Milli bayramlarımızda genellikle devletin kutlayıp devletin izlemesi uygulanmasının sınırlandırılarak, milletin de kutlayıp izleyebilmesinin çarelerinin aranması gerektiğine, böylece milli duyguların geniş halk kitleleri üzerinde daha da etkinleştirilmesinin gerekliliğine de inandım.

Bu arada, üsteğmen elbisesi giymiş yukarda resmi bulunan 4 yaşlarındaki sevimli çocuk objektifime takıldı. Sağ elinde bayrak, sol eli ise ebeveynlerince eğitildiğinden olacak, başparmağı işaret parmağına yapışık, parmak uçları yere bakar şekilde “ hazırol ” vaziyetinde duruyordu. Sadece ayağında postalı eksikti. “ Halit ” diye seslenen babasının; belinde takılı telsizden polis memuru olabileceği anlaşılıyordu. Düşündüm de;