Bilgili biri, hikâye yollu “ Hindistan’da bir ağaç var ki; meyvesini yiyen ne ihtiyarlar, ne ölür! ” der.

Bir padişah bunu duyar, doğru sanıp o ağaca ve meyvesine âşık olur. Bu ağacı bulmak, meyvesini getirmek üzere divan adamlarından bilgili birisini Hindistan’a yollar.

            Adamcağız yıllarca Hindistan’da o ağacı arar, tarar… Bulmak için şehir şehir gezer; ne ada bırakır, ne dağ, ne ova! Kime sorduysa “ Bu ne arıyor, deli mi ne? ” diye güler, alay ederler.

Gurbet diyarında bir hayli zahmetlere uğrar, nihayet aciz kalır. Padişahın yanına dönmeye niyet eder, ağlaya ağlaya yola düşer.

            Meğerse o adamın ye’se kapılıp geriye döndüğü memlekette kerem sahibi kutuplardan âlim bir şeyh varmış.

            Adam, ümitsiz bir halde “ Önce onun tekkesine gideyim de, oradan yola düşeyim. İstediğimi bulamadım, ümidim kesildi; bir duası yoldaşım olsun ” der.

            Gözleri, dolu bulut gibi yaş döke döke şeyhin huzuruna varır. “ Şeyhim, acımanın, esirgemenin tam zamanı! Ümidim kesildi!.. Lütfedecek an, bu an! ” der.

            Şeyh, “ Ümitsizsen bile söyle, isteğin ne? Neye yüz tuttun? ” diye sorar. Adam, “ Bir padişahım var, beni bir ağaç aramak üzere gönderdi. Ama nasıl ağaç? Âlemde bulunmaz bir şey. Meyvesi ab-ı hayatın aslı.

            Yıllardır aradım, bir nişanesini bile bulamadım; ancak bu sarhoşlar benimle eğlendiler, beni alaya aldılar… İşte o kadar! ” der.

            Şeyh gülümser ve der ki, “ Ey saf adam, bu ağaç âlimdeki ilimdir. Pek yüce, pek büyük ve etrafa yayılmış bir ağaçtır o!

            Hatta ağaç da ne demek? Her tarafı kaplayan deniz gibi ab-ı hayattır. Sen surete kapılmış, yolunu yitirmişsin. Manayı elden bıraktığın için onu bulamıyorsun.

      Bilal KARADAĞ