Bu gün kendi ellerimizle seçtiğimiz ve bizleri adaletli bir şekilde yönetsin diye bir yerlere getirdiğimiz Sivil Toplum Örgütleri’nin gücünü, bizleri savunmak yerine bize karşı kullanmasını ve oturduğu koltuktan bir türlü vazgeçmemesini yadırgayanlar adına…        

       Adamın biri papağan almış, bir türlü konuşmayan papağan’a türlü cümleler söylemesine rağmen papağan bir türlü konuşmaz. Çareyi gücünü kullanıp, cezalandırmakta bulur. Papağana “ amca de yavrum amca de ” demezsen eğer, her söylememde bir tüyünü yolacağım.

      -“ amca de yavrum ”

      -ses yok, bir tüyünü koparır.

      - “ amca de yavrum ”

      -ses yok, bir tüyünü daha koparır.     

       Derken papağan da tüy kalmaz, adam sinirden deliye dönmüş bir vaziyette papağanı kümese koyarken sabaha kadar burada horoz seni hırpalasın da aklın başına gelsin diyerek papağanı kümese bırakır.

       Sabah olur adam büyük bir keyifle kümese papağanın son halini görmeye gelirken bir ses işitir. “ amca de yavrum amca de ” bu ses sürekli tekrarlanıyor. Adam papağan dile geldi diye sevinerek kümese doğru koşar, bir de ne görsün;

       Papağan çıkmış horuzun üstüne “ amca de yavrum amca de ” diyerek ses çıkmayan horozun tüylerini çekiyor.

       Gücü yeten yetene bir dünyada yaşıyoruz. Güçsüzlüğün aslında gücünü bilmemek veya kullanamamaktan kaynaklandığını bilmemize rağmen bu gücü oluşturmayı düşünmüyoruz sanki.

       Bir gün muhakkak ki, sürekli ezilen toplumlar “ BİRLİKTEN KUVVET DOĞAR “ sözünü algılayıp ilelebet bir araya gelecektir. Menfaatleri bir kenara bırakıp toplum için düşünen, toplum için bir şeyler yapmaya çalışan insanlar olarak birleşeceklerdir.

       Boyalı saç, süslü elbise ile bir şey olunsa idi, padişahın soytarısı padişah, padişah da soytarı olmazdı. Ne yazık ki bunu geç fark edenler önlerinde bulunan zamanı iyi değerlendirecektir.