Hoşgörü-Horgörü / Boşgörü?

İster cürüm, ister kusur olsun bazı suçlar vardır ki, işlenmesi öteden beri hoş görüle geldiğinden zamanla hukuken değilse de vicdanen “ kazanılmış hak ” halini alıyor. Düğünlerde konvoy oluşturarak şerit işgali yapmak, sürekli korna çalmak, dörtlü sinyal yakmak, kentlerde havai fişek, kırsal kesimde silah atmak ve anız yakmak bunlara örnek gösterilebilir.

Motosikletinin eksozundan çıkan ses ve siyah dumanın çevre zararına sebebiyet verdiğini önemsemeyip, boş gördük. Ama kulağımızın zarı patlarcasına eksozun sinir katsayımızı yükseltmesini “ nasıl olsa uzaklaşıyor ” diye hoş gördük.

Düğünlerde ve kazanılan maç sonralarında silah atıldığı halde ölüm veya yaralamaya sebebiyet verilmemişse olay kayıt defterimize “ vukuat yok ” yazdık. Dolayısıyla silah atıldığını kayda geçirmedik. “ Hayatta bir kez oluyor, varsın sıkılsın, ne olacak? ” diye hoş gördük. Ama ölüm veya yaralamaya sebebiyet halinde “ maganda kurşunu ” diye de feryat ettik.

Tüm ülkede kamu hizmeti yapan polisin 155, jandarmanın 156, sağlık acil servisinin 112, itfaiyenin 110 gibi telefonlarını ücretsiz yaptık; ama yolundan kanalizasyonuna, zabıtasından suyuna kadar ihbar işlerimiz olmasına karşın belediyelerin 153 numaralı telefonunu ücretsiz yapmayı düşünmedik. Aklımıza geldiğinde veya getirildiğinde ise boş görüp “ aman, her boyayı boyadık ta fıstığı yeşili mi kaldı? ” deyip geçiştiriverdik.

Sesli uyarı veren otomobillerde bile emniyet kemerini “ yiğitlik ” sayarak takmadık, ama bebek ağlamasını kesmek için ağzına yalancı meme verir gibi, emniyet kemerinin yalnızca tokasını takarak uyarı sesini kesenleri “ hor ” görmedik, aksine “ hoş ” gördük.

Kısacası, şimdiye kadar hoş görme ile hor görmeyi veya hoş görme ile boş görmeyi çoğu zaman birbirine karıştırdık, durduk!