Dost Dediğin…

                                                              -Rauf Aksakal’a…

Acemiliğimi İstanbul Kâğıthane’de, ustalığımı da Bolu Komando Tugayı’nda tamamladım. Emir komuta zincirini çok seven birisi olmadığımdan, özgürlüğüme olan düşkünlüğümden olsa gerek askerlik anısı anlatacak bir yapıya da sahip değilim.

Bazı şeylere insan hayatında “ yaşandı-bitti ” diye değerlendirmek ve ardına bakmamak çok daha iyidir diye düşünürüm ve asla ardıma bakmam.

Ama dostluklar başka…

Askerlikten geriye kalan hoş dostluklarımızda var; Kimileriyle (ama çok az) halen görüşürüm, kimilerinin nerede ne iş yaptığını merak ederim ama araştırmam. Dedim ya, yaşandı ve bitti…

Bunlardan birisi de Rauf Aksakal’dı…

Trabzon’un Of ilçesinden…

Karadenizlilerin bir özelliği de “kendi kendileriyle dalga geçebilmeleridir” ki, bunu Rauf çok güzel yapardı, halen de yapıyor.

Şivesiyle, Karadeniz zekâsıyla ve “öğleden sonra kafa çalışmamasıyla” ilgili yüzlerce espri yapar, bizim yapmamıza da asla alınmazdı. Sonra öğrendim, Karadenizlilerin çoğunluğunda “ kendi kendisiyle dalga geçme ” becerisi vardı.

13 ay boyunca aynı karavanadan yedik, aynı suyu içtik, benzer dertleri paylaştık. Dünya görüşümüz tümden aynı değilse de inançlarımız, değer yargılarımız, kaygılarımız ve dostluğa bakışımız aynıydı.

Askerlik bittikten sonra hatıralarda kaldı tabii ki…

Ama geçen yıl bir gün cep telefonum çaldı. Tanımadığım numaradan aşina olduğum bir ses beni selamladı, bu Rauf Aksakal’dı…

Telefonumu bir şekilde bulmuş…

Geçen yıldan bu yana sık aralıklarla görüşür, halimizi hatırımızı sorarız. Hayata ilişkin görüşlerimizi de paylaşma şansını yakalarız.

Hiç aklıma gelmeyen bir zamanda “alo” diyen Aksakal, sürekli Karadeniz’e davet etmeye başladı. Doğrusu Karadeniz’i, Giresun’dan Bartın’a kadar sahilden gezmiş birisi olarak iyi biliyor ve seviyordum.

Ancak dostumun bulunduğu Trabzon tarafına geçmek hiç kısmet olmamıştı. Ben hep “ kısmet ” diye cevaplamakla yetindim.

Bu yıl bir farklılık yaptık. Kardeşimin de Karadeniz’de görev yapmasını fırsat bilerek, Trabzon’u da, hep özlemini çektiğim Uzungöl’ü de gördüm…

Trabzon’dayken telefon açtım, cebi kapalıydı. İşte o zaman doğrusunu söylemek gerekirse içimi bir hüzün kapladı. O kadar yol gelmiştim. Belki çok uzun bir süre daha Trabzon’a uğramayacaktım, ayaküstü de olsa görmeyeceğim, diye haklı olarak üzüldüm.

Uzungöl’de son gecemizdi.. Rauf’tan telefon geldi. Nerede olduğumuzu sordu, söyledim. Rize’den Trabzon’a geçiyormuş. Gecenin bir vakti o kadar yola erinmeden çıktı geldi. Gece yarısına kadar oturup sohbet ettik. Onun saçları ağarmış, hayatın çilelerini çok çektiği de yüzündeki kırışıklıklardan anlaşılıyordu. Bana, “aramızda yirmi yaş var, bunun sırrı ne?” dedi ama o kadar da değildi…

Bir şeyi daha öğrendim, insanların yürüyüşü aynı zamanda bir imza gibidir. 23 yıl önce Rauf nasıl yürüyorsa, halen öyle yürüyordu…

Sonra dönüşte Trabzon’da görüşmeye bizden söz alarak ayrıldı.

Bir gün sonra Trabzon’da buluştuk. Evine gittik, eşi ve çocuklarıyla tanıştık.

O kadar ince düşünmüş ki, pansiyon sahibinin eşinin bize ikram ettiği karalâhanalı bir yemeği yemediğimizi görünce Karadeniz yemeği değil, Adıyaman yemeği yaptırmış…

Eşim, pansiyondaki kısa sohbetimizde bizim ekmeklerin güzelliğinden bahsetmişti, Trabzon ekmeğinin sert olduğunu, yenmediğini söylemişti.

Rauf, Trabzon’da belki de bir tane bulunan bizim yöreye has ekmekten bulmuş, sofraya koymuştu. Belki de evine ilk kez o ekmekten almıştı.

O gece “yaylaya çıkan” babasının evini (hemen üst katlarında) bize açtı, orada yattık. Sabah birlikte Sümela Manastırı’na doğru bir yolculuğumuz oldu. Trabzon’un önemli yerlerini gezdirdi…

Ayrılma vakti hüzünleneceğim aklıma gelmezdi ama hüzünlendim. Rauf’un ise gözlerinden süzülen birkaç damla yaşa takıldım. Küçük oğlu Alptekin’se “bu amca kim ki?” diye sormuştur sanırım…

Dost dedikleri Rauf gibi olmalı diye düşündüm.

23 yıl sonra, hiçbir beklenti, hiçbir çıkar olmadan hüzünlenebilmek, gözlerinden yaşlar akıtabilmek…

Vefalı olmak, üç kuruşa satmamak, dünyaya maddi pencereden bakmamak, önceki hizmet ve iyilikleri görmek, unutmamak, yaptıklarına karşılık nankör davranmamak, paradan önemli şeylerin varlığından haberdar olmak.. say sayabildiğince…

Çok ısrar etti birkaç gün kalmamız için ama planımız vardı.

Ayrıldıktan ve henüz Trabzon’dan çıkmadan tekrar aradı, dileğini yeniledi. Keşke şartları zorlayıp, bir gün daha kalsa mıydık diye şimdi düşünüyorum.

Ama değişen ne ki, biz zaten 23 yıldır görüşmeden dost kalabilmiştik, bir 23 yıl daha dost kalmamamız için sebep yoktu ki…

Şimdi biz onları Adıyaman’a bekliyoruz, seneye inşallah…