KİMSESİZ NİNE
KİMSESİZ NİNE
Yaşlı bir kadın gördüm anneciğim,
Dağın başında oturuyordu,
Gözlerinden yaşlar akıyordu,
Mutluluğun düşmanı olmuş, sanki
Bir bilsen anne gözlerindeki ışıltıları sönmüş,
Kaç kere öldürecekti, kendini biliyor musun anne?
Bir dert ortağını arıyordu, kendine,
Nerde o günler düşenin dostu olur mu?
Elleri soğuktan açılmıyordu,
Tir, tir titriyordu,
İnsanlığa kahredercesine,
Hıçkıra, hıçkıra ağlıyordu,
Yardım etmek istiyordum ona,
Ama elimden bir şeyler gelmiyordu.
İnsanlığa sığmaz bu anneciğim,
Kimsesiz, yetim di,
Yanına gidip oturdum,
Ne olduğunu sordum,
Bir bir dertlerini anlattı bana,
Anlattıkça yüreğim yanıyordu.
Yalnızım diyor,
Oğlum olur musun, dedi bana?
Tabi ki evet diyeceğim ona,
Ya sen olsaydın anneciğim,
Sen ne yapardın,
Bu çaresiz yaşlı nineye,
Yardım eder miydin anne?