SON DAKİKA
Anasayfa | Künye | Sitene Ekle | Bize Ulaşın | Giriş Sayfam Yap | Sık Kullanılanlara Ekle

Tüm Adıyaman Haberleri

Tüm Güncel Haberleri

Tüm Gündem Haberleri

Tüm Eğitim Haberleri

Adıyaman Spor Haberleri

Tüm Röportajlar

Adıyaman Haberleri

Adıyaman Belediyesi

Tüm Besni Haberleri

Tüm Çelikhan Haberleri

Tüm Gerger Haberleri

Tüm Gölbaşı Haberleri

Tüm Kahta Haberleri

Tüm Sağlık Haberleri

Tüm Siyaset Haberleri

Tüm Ekonomi Haberleri

Kültür-Sanat Haberleri

Üniversite Haberleri

Tüm Spor Haberleri

Tüm Duyurular

Tüm Samsat Haberleri

Tüm Sincik Haberleri

Tüm Tut Haberleri

Yazı Karakteri Boyutu:
   
14 Eylül 2008 Pazar 16:04
  Bilal KARADAĞ
  adıyaman haber
Çobanın Aşkı 1
Çobanın Aşkı 1
 

Âşıktı delikanlı. Sevgilisinin isminden başka bir şey bilmediğinden mi, konuşmaya mecali olmadığından mı bilinmez, arkadaşı anlatıyordu onun halini.

—Gözleri günlerdir uyku görmedi efendim, diyordu, yemiyor, içmiyor, işi gücü, gecesi, gündüzü, havası, suyu o kız oldu sanki. Ne desem kâr etmiyor, son bir çare diye geldik size. Hâlbuki “sen bir garip çobansın, o padişahın kızı, davul bile dengi dengine” dedim ya, dinlemiyor efendim, ama herhalde aşkın gözü kördür diye de buna diyorlar, değil mi efendim...

            İhtiyar adam bu esnada gözlerini dikmiş, iskeletinin üstüne deriden bir zırh giydirilmişçesine zayıf, çelimsiz, saçı sakalına karışmış, uzaklara dalıp dalıp giden, gözlerinde aşktan gayrısı kalmayan diğer çobanı süzüyordu. Sonra bir ah çekti, yüzünü nefes almadan konuşmasını sürdüren delikanlıya çevirip tebessüm etti.

            —Kolay evlat kolay, dedi, çaresizseniz çare sizsiniz. Ve tane tane anlatmaya başladı.

İki genç çobanın, çökmek üzere olan bu kulübesinde dertlerine derman aradıkları ihtiyar adam, aslında padişahın bütün dertlerini paylaştığı, her meselesini danıştığı bir bilge idi. Yıllar önce padişah kendisini tanıyıp sevdiğinde bir tek şey istemişti ondan;

“ burada yaşamaya devam edecekti ve kimsecikler bilmeyecekti kim olduğunu. “ O günden beri de bu kulübede yaşıyor, gelen geçene ikram edip, gül alıp gül satıyordu. Padişahın kızının aşkıyla eriyip muma dönen genç çoban ve yanındaki kadim dostu nereden bilsin di bu garip ihtiyarın padişahın gönlüne sultan olduğunu.

            Âşık genç, ihtiyar adamın anlattıklarını dinledikten sonra, her şeyin bittiği anda başlayan son ümide sımsıkı sarılanların o saf ve tertemiz teslimiyetiyle:

            —Sahiden bu kadar kolay mı efendim, dedi, yani o mağarada elimde tespih, kırk gün Allah dersem sevdiğime kavuşabilir miyim, onunla evlenebilir miyim?

            —Evet, dedi bilge, kırk gün o mağarada gece gündüz Allah diyeceksin, kırk gün sonra padişahın kızı senindir.

            İki dost hemen yola çıktılar, âşık çobanın yüzüne kan, dizlerine derman, yüreğine yeniden can gelmişti. Arkadaşına sarılıp, elinde tespih, gönlünde aşk, yüzünde ümit çiçeklerinden örülme bir tebessüm, mağaranın yolunu tuttu. Gelir gelmez hiç vakit kaybetmeden diz çöktü, dualar etti, gözlerini kapattı, kalbini padişahın kızına bağladı, eline tespihi aldı ve dudakları kıpırdamaya başladı: Allah, Allah, Allah...

            Günler günleri padişahın kızının hayaliyle tespih taneleri gibi kovalayadursun, mağaranın yakınındaki köyleri bir söylenti çoktan sarmıştı. Herkes birbirine karşı dağdaki mağarada gece gündüz Allah diyen gençten bahsediyordu. Cami çıkışında ihtiyarlar, çeşme başında kadınlar, tarlada işçiler, top oynarken çocuklar, herkes onu konuşuyordu:

            —Şu karşı mağarada bir genç varmış, kendini Allah’a adamış, gece gündüz durmadan Allah diyormuş, Allah Allah...

            Âşık dostunun ne halde olduğunu merak eden genç çoban, mağaraya geldiğinde üç hafta geride kalmıştı bile. Bizimkinin gözleri kapalıydı, dudaklarının da kıpırdamadığını görünce, uyuyakaldı herhalde diye düşündü. Tespih tanelerinin parmaklarının arasında dolaşmaya devam ettiğini görünce de, bu nasıl uyku diye sordu kendine. Bu sırada gözlerini açan genç adam, karşısında arkadaşını görünce, günlerdir yalnızlığıyla paylaştıklarını birbiri ardına anlatmaya başladı: Kırk günün yarıdan fazlası geçmişti, o durmadan Allah diyordu, ama ne padişahın kızı vardı, ne bir haber, ne bir ümit kırıntısı... Acaba, diyecek oluyor, yutkunuyor, hayır diyor, tespihine bakıyor, bir kalp gibi atan sağ el işaret parmağını sabitlemeye çalışıyor, avuçlarını sıkıyor, gözleri doluyordu. Vedalaştılar. Ay ışığında dostunun gözlerine yayılan başkalık dikkatini çekmişti genç çobanın.

            Not: Bu yazımızı uzun olması nedeniyle burada keserek virgül koymak zorunda kaldık. Kısmet olursa yarın kaldığımız yerden tekrar devam edeceğiz inşallah. Selam, sevgi ve muhabbetlerimle…

      Bilal KARADAĞ

 
Bu yazı toplam 142 defa okunmuştur
Yazarın Diğer Yazıları

    Anket
    İsrail Dostluk Grubundan İstifa Etmeyen Milletvekillerine Tekrar OY verirmisiniz?
    Asla OY Vermem
    Evet OY Veririm

Akif Beyaz Tüm Yazıları

Yusuf Dündar Tüm Yazıları

İsmail Koçak Tüm Yazıları

Naif Karabatak Tüm Yazıları

Sinan Temel Tüm Yazıları

Kemal Özer Tüm Yazıları

Bilal Karadağ Tüm Yazıları

Fahrettin Çelik Tüm Yazıları

Baykan Sarıkaya Tüm Yazıları

Burak Cansel Tüm Yazıları

Mustafa Işıldak Tüm Yazıları

Yusuf Özpolat Tüm Yazıları

Cenk Gülen Tüm Yazıları

    » Piyasalar
$ USD
1.5150
€ Euro
2.0280
IMKB
28.431
Altın
40.91
    Linkler
Okuyucu Mektupları
adiyaman-haber
İsmail Hakkı KOÇAK
gazete adıyaman
Adıyaman Haber
adiyaman-haber
Adıyaman Haber
adiyaman-haber
Yaşam
adiyaman haber
Okuyucu Mektupları
adiyaman-haber
Naif KARABATAK
gazete adıyaman
Cenk GÜLEN
gazete adıyaman
İzzettin BİLGİN
adiyaman-haber
adıyaman
adiyaman-haber
Kemal ÖZER
adiyaman-haber
Bilal KARADAĞ
adiyaman-haber
Fahrettin ÇELİK
adiyaman-haber
Yaşam
adiyaman-haber
Sedat YENİGÜN
adıyaman haber
Cenk GÜLEN
adiyaman-haber